Beleggen in de 1.000 dollar club

Een aandeel van 8.000 euro voelt voor veel beleggers onbereikbaar. Te duur. Te elitair. En toch schuilt achter die hoge prijs vaak een doordachte strategie. Sommige bedrijven willen geen snelle traders, maar geduldige aandeelhouders. En daar gebruiken ze hun koers voor.

Toen Netflix in november 2025 zijn aandelen splitste (1 voor 10), nam het afscheid van het exclusieve 1.000 dollar clubje - aandelen in de S&P 500 met minstens 4 cijfers. Beleggers lieten er echter weinig tranen om. Sinds het beursdebuut in 2002 had het aandeel er al een rit van 89.000% opzitten (bron: Bloomberg - situatie november 2025).

In de S&P 500 zit vandaag nog steeds een tiental bedrijven met een aandelenprijs boven de 1.000 dollar. Denk bijvoorbeeld aan huizenbouwer NVR Inc, Booking Holdings (o.a. van Booking.com), AutoZone (auto-onderdelen), farmareus Eli Lilly, vermogensbeheerder BlackRock en Mettler-Toledo (labomateriaal). Berkshire Hathaway klasse A-aandelen noteren zelfs boven de 750.000 dollar per stuk, maar zitten niet in de S&P 500 (bron: Bloomberg - situatie januari 2026).

Dit roept een fascinerende vraag op. Terwijl techreuzen als Amazon, Alphabet en Apple hun aandelen keer op keer splitsen om toegankelijk te blijven voor kleine beleggers, houdt een select groepje bedrijven vast aan een strategie die haaks lijkt te staan op de democratisering van beleggen.

Is die viercijferige aandelenprijs een bewuste kwaliteitsfilter? Of een verouderde strategie die beleggers buitensluit?

Kwaliteit boven kwantiteit

Warren Buffett weigerde decennialang om Berkshire Hathaway's A-aandelen te splitsen. Zijn redenering? Een hoge aandelenprijs ontmoedigt speculatie en trekt langetermijnbeleggers aan. "De aandelenprijs functioneert als een natuurlijke filter", legde Buffett ooit uit.

Die filosofie werkt. Van 1964 tot 2024 leverde Berkshire een samengesteld jaarlijks rendement op van 19,9% - bijna het dubbele van de S&P 500's 10,4%. Het totaalrendement? Meer dan 5,5 miljoen procent (bron).

De logica is helder: wie bereid is duizenden euro's neer te tellen voor één aandeel, denkt waarschijnlijk langer na voordat hij verkoopt. Dat creëert een stabieler aandeelhouderschap en minder volatiliteit. Onderzoek bevestigt dat aandelen met hogere nominale prijzen vaak lagere dagelijkse koersschommelingen kennen (bron).

Een hoge aandelenprijs zendt ook een krachtig signaal uit: het impliceert decennia van consistente groei en financiële gezondheid.

Cultuur en prestige

Er kleeft ook een zekere status aan het behoren tot de exclusieve club van viercijferige aandelen. Booking Holdings (voorheen Priceline) deed in 2003 zelfs een reverse split om zijn aandelenprijs op te krikken toen het bedrijf door moeilijke tijden ging. Die keuze was bewust: het management wilde laten zien dat het bedrijf weer op koers was. Sindsdien weigert het om te splitsen (bron).

Stevig geprijsde aandelen zijn overigens niet alleen een Amerikaans fenomeen. Ook in Europa zijn er tal van voorbeelden, denk aan ASML, Rheinmetall, Hermès en Lindt & Sprüngli (bron: Bloomberg - situatie januari 2026). Het Belgische Lotus Bakeries heeft zijn aandeel evenmin gesplitst. Met een absolute koers van meer dan 8.000 euro behoort het zelfs tot de ‘duurste’ Europese aandelen. Die prijs weerspiegelt een opmerkelijke groei: van lokale koekjesbakker tot wereldspeler. De familie Boone en Stevens, oprichters van het bedrijf, bezitten nog steeds het merendeel van de aandelen (bron 1 en bron 2: Bloomberg - situatie januari 2026).

Kostenbesparing en buffer tegen speculanten

Een aandelensplit is bovendien geen gratis operatie. Er zijn juridische kosten, er komt veel administratie bij kijken, herberekening van opties en warrants, en mogelijke verwarring bij beleggers. Door niet te splitsen, bespaart een bedrijf deze kosten en rompslomp. Die middelen kunnen productiever worden ingezet.

Hoog geprijsde aandelen zijn ook minder aantrekkelijk voor daytraders en speculanten. De minimale investering is simpelweg te hoog om snel in en uit te stappen met kleine bedragen. Dit beschermt het aandeel eveneens tegen pump and dump praktijken (manipulatie door gecoördineerde aan- en verkoop) en extreme volatiliteit (wilde koersschommelingen door emotionele handel).

De keerzijde …

Onderzoek toont aan dat beleggers last hebben van een nominal price illusion - ze beschouwen goedkope aandelen als aantrekkelijker, ongeacht de fundamentals. Een aandeel van 10 euro voelt toegankelijker dan één van 5.000 euro, zelfs als de marktkapitalisatie en waardering identiek zijn (bron).

Die psychologische barrière is reëel. Retailbeleggers houden significant meer laag geprijsde aandelen aan dan institutionele investeerders. Na een stock split zien bedrijven vaak een toename van het aantal kleine aandeelhouders (bron).

Hoge aandelenprijzen kunnen ook de liquiditeit beperken. Wie 10.000 euro wil investeren, kan 20 aandelen van 500 euro kopen en dus flexibeler beslissingen nemen dan bij slechts 1 aandeel van 10.000 euro.

En net dat gebrek aan liquiditeit heeft nog een tweede, vaak vergeten effect. Het kan ervoor zorgen dat een aandeel niet wordt opgenomen in belangrijke beursindices. Zo duurde het bij Lotus Bakeries erg lang voor het in de BEL-20 belandde. Niet in zo’n index zitten is geen detail. Veel ETF’s mogen een aandeel dan simpelweg niet kopen. Dat kan de vraag drukken.

Conclusie?

Voor beleggers is het belangrijk te beseffen dat een hoge aandelenprijs op zich niets zegt over de waardering of het rendementspotentieel. Wat vaak als een ‘duur aandeel’ wordt gezien, is in werkelijkheid vaak gewoon een aandeel met een optisch hoge koers. Dat is iets anders dan écht duur zijn. Een aandeel van 2.000 euro kan ondergewaardeerd zijn, terwijl een aandeel van 0,2 euro overgewaardeerd kan zijn. De kunst is kijken naar de fundamentals, niet naar de nominale prijs.

Een viercijferige koers vertelt iets over de cultuur van het bedrijf, zijn geschiedenis en visie op aandeelhouderschap. Sommige bedrijven omarmen de massa, andere zoeken stabiliteit in selectiviteit. Beide strategieën kunnen succesvol zijn - het hangt af van wat bij het bedrijf past.

Dat we vandaag relatief veel aandelen met een optisch hoge koers zien, is aan de andere kant ook geen toeval. Na jaren van stijgende beurzen hebben aandelenkoersen simpelweg de ruimte gehad om te blijven oplopen. Ten slotte is het zinvol om bij de ‘nieuwe’ viercijferige aandelen een slag om de arm te houden. Bij bedrijven zoals Rheinmetall en Eli Lilly is die optisch hoge koers nog maar recent, het gevolg van een sterke rally op korte tijd. Het is nog maar de vraag of zij die koers bewust zullen blijven verdedigen of tot een split overgaan. In hun geval gaat het voorlopig eerder om ingehaald worden door de realiteit dan om een doordachte strategie, zoals die bij Berkshire Hathaway (A-aandelen), Lotus Bakeries en Lindt & Sprüngli wel duidelijk aanwezig is.

Raadpleeg vóór u belegt de belangrijkste kenmerken en risico's van financiële instrumenten.

Beleggen in aandelen?

Log in op Keytradebank.be of open de app en zoek op de naam van het specifieke aandeel waarin u wil beleggen